Gemis

Mijn man gaat binnenkort voor drie weken naar Japan. Wat een gemis, en tegelijkertijd wat een rust. 3 weken het huis en een auto voor mij alleen. En toch,… we zijn dit jaar 15 jaar samen en ik ben het wel gewend om altijd bij elkaar te zijn. Sterker nog, als we samen vakantie hebben gehad en we moeten weer gaan werken, dan mis ik zijn aanwezigheid om mij heen. Je deelt niet meer de kleine dingetjes van een dag.

We zijn in het verleden al vaker een langere tijd van elkaar verwijderd geweest. Dat ging prima! Af en toe hadden we telefonisch contact en uiteindelijk zie je elkaar weer en er is geen tijd geweest om elkaar te missen.

Ik weet nog toen ik zelf veel op (zaken) reis was, dat het meest dringende gevoel dat er was, dat wat ik mee maakte, ook graag met hem wilde delen. Na een zakenreis moest hij overal met mij nog een keer mee naar toe, om het samen nog een keer mee te maken.

En toch, als jij diegene bent die weg is, dan ben jij diegene die veel indrukken opdoet en eigenlijk “wordt’ geleefd. Je hebt niet eens tijd om te missen. Het meest vervelende is dan alleen eten en avonds alleen naar bed gaan.

Nu gaat hij zelf drie weken weg, naar Japan. Japan staat al langer bekend als een land waar je gezond oud kunt worden. Maar op het Japanse eiland Okinawa wordt de gemiddelde bewoner maar liefst 86 jaar oud. En dat komt niet door de sushi, want op Okinawa eten ze juist heel veel groenten, met name zoete aardappel. Veel mensen van Okinawa hebben een eigen moestuin en eten soms wel een kilo groenten per dag.

Gelukkig gaat hij het daar net zo goed krijgen als hier thuis met mijn moestuin groenten!